هنوزم شونه هام يه تكيه گاهن

يه گوشه توى تنهايي نشستم

غمه كه رفت و آمد داره با من

هوام بارونه عشقم خيس مى شى

بذا چترم رو موهاى تو واشه

دارم بازارگرمى می كنم تا

تو آغوش خودم پاي تو وا شه

بذار دست كوچيكت رو تو دستم

مثه گنجشكى كه مى ره تو لونه ش

يه شب مي رى و از پرهاي زيبات

نمي مونه واسم حتا يه دونه ش

بذار تا ها كنم دستاتو با عشق

تو بايد گرم شي رو شونه ى من

ببين تا جاده هست و همسفر هست

نمي مونه مسافر، خونه ى من

چه قد من از همه خاطره دارم

ولي چشم كسي به بودنم نيست

من از بس كه شكستم بين مَردُم

نگا كن ديگه جونى تو تنم نيست

مقابلم نباش

عاشقترم‌ نکن

توی دلم نباش

سنگینی می کنه

غمت روی سینه

رفتی و‌ دلتنگم

شِگردِ تو اینه

دلم رو می بری

کجا رها کنی

نمی میرم اگه

برام دعا کنی

به دوری از خودت

بد عادتم نکن

مثه همه نباش

قضاوتم نکن

من که نمی تونم

دشمن تو باشم

یه زخم کاری شم

رو تن تو‌ باشم

ببین چقد مَردم

چه حال و روزی ام

بعد از جدایی هم

رفیقِ خوبی ام

هنوز برای عشق تو

من هیجان دارم

ولی نمی دونم

چقد زمان دارم

به دوری از خودت

بد عادتم نکن

مثه همه نباش

قضاوتم نکن

من که نمی تونم

دشمن تو باشم

یه زخم کاری شم

رو تن تو‌ باشم

وطن خزان دل نشین عاشقان وطن وطن وطن …

وطن شکوه مادرانه منی

وطن تو اشک بی بهانه ی منی وطن وطن وطن …

غروز آریایی منی خودم شکسته ام تو نشکنی

چکیده بغض تاز چشمای من خودم فدای تو غمت برای من

تویی هزار و یک دلیل بودنم به خاکت عاشقانه بوسه میزنم

وطن تنت هزار زخم بی زبان

وطن خزان دل نشین عاشقان وطن وطن وطن …

وطن شکوه مادرانه منی

وطن تو اشک بی بهانه ی منی وطن وطن وطن …

ایران تو تا ابد بمان هرگز نمیری از میان

هستم اگر تو باشی ایران دیار عاشقان

نامت همیشه بر زبان جانم فدای نامت

ﻣﺮا رازﻳﺴﺖ اﻧﺪر دل ﺑﻪ ﺧﻮن دل ﭘﺮورده

وﻟﻴﻜﻦ ﺑﺎ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻢ راز ﭼﻮن ﻣﺤﺮم ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻢ

وﻟﻴﻜﻦ ﺑﺎ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻢ راز ﭼﻮن ﻣﺤﺮم ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻢ

ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﺑﺎ درد ﭼﻮن درﻣﺎن ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻢ

ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﺑﺎ زﺧﻢ ﭼﻮن ﻣﺮﻫﻢ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻢ

تلاوت میکنم با درد چون درمان نمیابم

تلاوت میکنم با درد چون درمان نمیابم

تحمل می کنم با زخم تحمل میکنم

با زخم چون مرهم نمیبینم

ﻣﺮا رازﻳﺴﺖ اﻧﺪر دل ﺑﻪ ﺧﻮن دل ﭘﺮورده

ﻣﺮا رازﻳﺴﺖ اﻧﺪر دل ﺑﻪ ﺧﻮن دل ﭘﺮورده

وﻟﻴﻜﻦ ﺑﺎ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻢ راز ﭼﻮن ﻣﺤﺮم ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻢ

وﻟﻴﻜﻦ ﺑﺎ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻢ راز ﭼﻮن ﻣﺤﺮم ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻢ

نفس افتاده ی در حسرت دیدار تو جانی نخواهد داشت

و شعله های آتش همچو قلبم آه سوزانی نخواهد داشت

تمام عمر من در خلوت و تنهایی شبهای تارم رفت

غم عشقت به بیرحمی زمینم زد که نام و اعتبارم رفت

به پاییزی ترین باران قسم که فصل گلریز بهارم رفت

من عاشقانه ترین

شعر زمان توام

که بی نشانه ترین

جای جهان توام

من سایه بان توام

هم آشیان توام

آواره گرد غمت

بی خانمان توام

تماشا کن منم تصویری از تنهایی یک آدم عاشق

نشانی از شکستن در غروب بیقرار آخرین هق هق

چه برفی روی موهایم نشسته در همه آیینه های دق

منم هم ماجرای بغض پنهان همه گل های پژمرده

کسی که عمر خود را پای دلتنگی لبخند تو غم خورده

چه پایان غم انگیزی برای قلب تنهایم رقم خورده

من عاشقانه ترین

شعر زمان توام

که بی نشانه ترین

جای جهان توام

من سایه بان توام

هم آشیان توام

آواره گرد غمت

بی خانمان توام

به تنهایی گذشتم

(دنیا نمی فهمه)

من از دلبستگی های

چه دنیایی گذشتم

من بغض کردم بعد تو دلبستگی هامو

ولی چیزی نگفم

من دفن کردم بعد لبخند تو‌ رویامو

ولی چیزی نگفتم

این بی تفاوتی

این اشک و آه من

کار دل توئه

یا اشتباه من

گم می شه دلخوشی

توی نگاه من

جایی نمی رسه

بعد از تو راه من

این بی تفاوتی

زخم رو قلبمه

هر جا برم تویی

هر چی بگم غمه

اصلا چرا هنوز

حرفاتو یادمه

حال تو رو هنوز

می پرسم از همه

سردرگمم تو هر خیابونی که ما یک شب

ازش با هم گذشتیم

بی مقصدم مثل اتوبانای غمگینی

که ما تا صبح گشتیم

از هر دری گفتم برات اما فقط دیوار

دور من کشیدی

چشمای من بودی ولی چمشاتو بستی روی

هر چیزی که دیدی

این بی تفاوتی

این اشک و آه من

کار دل توئه

یا اشتباه من

گم می شه دلخوشی

توی نگاه من

جایی نمی رسه

بعد از تو راه من

این بی تفاوتی

زخم رو قلبمه

هر جا برم تویی

هر چی بگم غمه

اصلا چرا هنوز

حرفاتو یادمه

حال تو رو هنوز

می پرسم از همه

غصه های کهنه برگشتن و جایت را گرفتن

در کجای جاده شب راه تو از من جدا شد

در کجای قصه از من دست هایت را گرفتن

گرچه شاید روز دیدار تو در تقویم من نیست

با نگاهت تا شب جان دادنم همراه من باش

من که برگی در پایان پاییزم غریبم

لااقل تا لحظه افتادنم همراه من باش

بی تو میدانم بی تو میدانم

که من میمانم و این جاده های بی رسیدن

بی تو میدانم بی تو میدانم

بی تو من میمانم و یک کهکشان تنهایی محض

بی تو میدانم بی تو میدانم

بی تو من میمانم و یک کهکشان تنهایی محض

مثل یک آهوی زخمی در شبی برفی اسیرم

از کجای شانه تاریکم سراغت را بگیرم

دست هایت را نگیر از من که در پایان راهم

یک نفس همراهی ام کن من که میخواهم بمیرم

بی تو میدانم بی تو میدانم

بی تو من میمانم و یک کهکشان تنهایی محض

بی تو میدانم بی تو میدانم

بی تو من میمانم و یک کهکشان تنهایی من