اسمت غرور من شده

ای درد و ای درمان من

خاکت پر از عشق است و بست

کوته ز خاکت دست کس

تو روشنی و با شکوه

چون موج در رود ارس

ایران

تو تاریخ نابی بمان جاودان

نگینی تو بر انگشت جهان

اگر جان عزیز و است

و شیرین بدان

ایران

تو تاریخ نابی بمان جاودان

نگینی تو بر انگشت جهان

تورا دوست دارم بیش از آن بیش از آن

دور از تو باشد چشم بد

خاکت تهی از دیو و دد

مهرت فزون در جان و دل

پر نور باشی تا ابد

همچون دماوند و دنا

مانند کارون نکا

زیبا و بی تکرار باش

جاوید و بی پایان بمان

این سرزمین چه می‌کنه؟

به احترام تو یه روز

تفنگ توبه می‌کنه

الان کجایی دخترم

که بوی موهات توو هواس

پاهات توی کوچه‌س و

دستات مونده‌ توو کلاس

چند تا مداد سوخته

اینا تفنگ تو نبود

تو توو کلاسی، این یعنی

این جنگ، جنگ تو نبود

وقتی هدف یه مدرسه‌س

فشنگ گریه می‌کنه

اون‌که می‌افته پوکه نیست

تفنگ گریه می‌کنه

وقتی هدف این بچه‌هان

تکلیف فردا روشنه

از جای اون گلوله‌ها

قلم جوونه می‌زنه

می‌بینم اون روزی رو که

اسمتو هر جا ببرم

تمام سربازخونه‌ها

مدرسه می‌شه دخترم

از پشت اون نیمکت برات

دنیا مثِ گرداب شد

یه مدرسه توو جنگ سوخت

یه مملکت میناب شد

وقتی هدف یه مدرسه‌س

فشنگ گریه می‌کنه

اونکه می‌افته پوکه نیست

تفنگه گریه می‌کنه

وقتی هدف این بچه‌هان

تکلیف فردا روشنه

از جای اون گلوله‌ها

قلم جوونه می‌زنه

رو سقف خونه مون

پرواز می کنن

تو پیش من بمون

بیدار بمون که شب

پیش‌ تو صبح شه

لاکِ سفید بزن

شاید که صلح شه

تنها پناهمی

عشق تو معجزه س

آغوش تو یعنی

خواب بدون ترس

پاشو یه کار واسه

پایان جنگ کن

آهنگ بذار، برقص

موهاتو رنگ کن

یه کاری کن که من

یادم بره غمام

یادم بره کیَم

یادم بره کجام

زنگای پشت هم

دلشوره ی مدام

هرجا رو می زنن

پیش تو امن جام

کارم کنار تو

سنگر گرفتنه

تنها وجود تو

آرامش منه

جز آغوش خودت

راه فرار نیست

قدرت تو خندَته

توو انفجار نیست

پاشو یه کار واسه

پایان جنگ کن

آهنگ بذار، برقص

موهاتو رنگ کن

یه کاری کن که من

یادم بره غمام

یادم بره کیَم

یادم بره کجام

این خاک مینابه که تا همیشه لاله گونه

چه هرمی داره داغی که روی دلش گذاشتی

آتیش گرفت الهی آتیش بگیری زمونه

چن روزه که جنازه رو جنازه هی میارن

از مدرسه، اونم جنازه‌های دخترونه

مگه بنا نبود عروس بشین حنا ببندین

یکی از این شبا حنا به دست و پا ببنیدن

طبق کشا براتون الماس و طلا بیارن

دستتونو تو دست جاشوای ما بذارن

کل بکشن دم بگیرن

نون و پنیر آوردیم

سوار اسب نقره زین دختراتونو بردیم…

نون و پنیر گفتم و گر گرفت دلا سراسر

لقمه تو راستی خورده بودی یا نه عمر مادر؟

نسپردنت از مدرسه یه راست بیای به خونه؟

نگفتنت که رسم این دنیا عروس کشونه؟

منو چه به شروه خونی از دخترای بندر

که روضه خون داغشون زن جنوبی مونه:

چه هُرمی هَستَه داغی که روی دلی نوهاشو

درست اَگن زمونَه دستی تو طاغار خونه

خاک و خُلِن تو دهنت یا که نقل و نباتِن

چه توری بستِن به سرت چه خلخالی به پاتِن