تو بارون مگه میشه عاشق نشد تو بارون مگه میشه گریه نکرد

مگه میشه بارون بباره ولی دل هیچکی واسه کسی تنگ نشه

چه زخم عمیقی توی کوچه هاست که بارون یه شهرو به خون میکشه

تو هر جای دنیا یه عاشق داره با گریه تو بارون قدم میزنه

خیابونا این قصه رو میدونن رسیدن سر آغاز دل کندنه

هنوز تنهایی سهم هر عاشقه چه قانون تلخی داره زندگی

با یه باغی که عاشق غنچه هاست چه جوری میخوای از زمستون بگی

یه وقتا یه دردایی تو دنیا هست که آدم رو از ریشه میسوزونه

هر عشقی تموم میشه و میگذره ولی خاطرش تا ابد میمونه

گاهی وقتا یه جوری بارون میاد که روح از تن دنیا بیرون میره

یکی چتر شادیشو وا میکنه یکی پشت یه پنجره میمیره

تو خوابم نمیدیدم اینو یه روزی که پاییز بیاد و من نفهمم

که بارون بیاد و بلرزه وجودم که برگای خوشگل برزین نفهمم

تو خوابم نمیدیدم اینو یه روزی تولد برام چیز نابی نباشه

توی شعرهام عشقو دیگه نبینم توی چشم هام دیگه خواب نباشه

چجوری شد اینجوری حال قلبم میگردم توی سینه دنبال قلبم

یه غم تو گلوم مثل یه داغ مونده یه کشور شدم که عزادار مونده

یه دردایی هست که خدا خوب میدونه یه بغضایی هست که نگفته میمونه

شبیه یه خونم که ویرونه میشم من اون سابق اصلا نمیشم

مهم نیست این حال بی رحم نامرد مهم نیست هرچی که روزم اومد

مهم نیست کی خنجر از پشت به ما زد یه چیزی مهمه که حالا بماند

ببین بالشتو ول نمیکنم

تو نیستی و دارم دق میکنم

پرنده ها دیگه دون نمیخورن

تراس خونه رو گم میکنن

بدون تو شبا صبح نمیشنا

عکساتو میبینم بغض میکنما

نگو تورو دیگه من ندارما بیا

به دیدن دلم بیا بزار منم یکم عاشقی کنم

اخه تنگ شده دلم زیاد بیا بگو یهو چی شدش اصاً

مگه رد شدی از اینورا اخه هوا پر از عطر تو شده

اگه نزدیک خونه ای بیا ، بیا بکش بازم دست روی سرم

تورا من میسپارم دست باران ها

کفترت سوی هزاران عاشق غم تو بغض هزاران مادر

جا بماند رد پاهایت در کوچه خیابان ها

وای از این درد وای از این درد وای به روز ما نیمه جان ها

آه از این بغض مدام آه از این ویرانی

آه از این دلتنگی و شب گریه پنهانی

من اون سقفم که آواره من اون خونم که پر درده

من اون بغضم که دنبال عزیزش داره میگرده

منم اون دفتر شعری که هر بیتش غم انگیره

بهار از قلبمون رفته همش پاییز و پاییزه

تو که باشی راضیم

واست جونم میدم

آخ که چشمات نقاشین

نگیریشون از من یه وقت

همین الان پیشم بودی

تنگ شد دلم برا تو

نور چشمامی

توی رگامی

اگه دلت گرفت یه سر بزن

خودم هستم با تو

اصلاً تا صبح تو حرف بزن

با تو جون میده حرف زد

فکر کن یه درصد که خسته شم

کم نمیشه علاقم بِتم یکم

پر میزنه

دلم واسه تو عشقم

واست هر شب دیدنت

میدونی که به خاطرت داره قلبم میزنه

کی مثل تو آخه اینجوری دلو از من میبره

عشقتو میگیرم سفت بغلش من

تا میبینمت میگیرم که تپش قلب

همه کسم تویی خودِ ‌خود تو

تورو بدجوری دوست دارم عشقم

چقدر خوشگله وقتی میاد بغل تو اسمم

پر میزنه

دلم واسه تو عشقم

واست هرشب دیدنت

میدونی که به خاطرت داره قلبم میزنه

کی مثل تو آخه اینجوری دلو از من میبره

ای خاكت سرچشمه هنر

دور از تو اندیشه بدان

پاینده مانی و جاودان

ای دشمن ارتو سنگ خاره ای من آهنم

جان من فدای خاك پاك میهنم

مهر تو چون شد پیشه ام

دور از تو نیست اندیشه ام

در راه تو ، كی ارزشی دارد این جان ما

پاینده باد خاك ایران ما

سنگ كوهت دُر و گوهر است

خاك دشتت بهتر از زر است

مهرت از دل كی برون كنم

برگو بی مهر تو چون كنم

تا … گردش جهان و دور آسمان بپاست

نور ایزدی همیشه رهنمای ماست

مهر تو چون شد پیشه ام

دور از تو نیست ، اندیشه ام

در راه تو ، كی ارزشی دارد اين جان ما

پاینده باد خاك ايران ما

ایران ای خرم بهشت من

روشن از تو سرنوشت من

گر آتش بارد به پیكرم

جز مهرت بر دل نپرورم

از … آب و خاك و مهر تو سرشته شد دلم

مهرت ار برون رود چه می شود دلم

مهر تو چون ، شد پیشه ام

دور از تو نیست ، انديشه ام

در راه تو ، كی ارزشی دارد اين جان ما

پاینده باد خاك ایران ما

قد کشید

از خاکِ داغِ حادثه، به آسمان قد کشید

به زخم اگرچه خو گرفت

به مرگ تن نداد

میان بغضِ تیرگی

هنوز قد کشید

وطن بمان،

که از دلِ خون

امید قد کشید

به شب نکو تمام شد

سپیده قد کشید

جوانه‌ها به خاک گفتند: «ما بهار می‌شویم»

اگرچه راه تاریک است

استوار می‌شویم

وطن بمان

که از دلِ خون

امید قد کشید

به شب نکو تمام شد

سپیده قد کشید

کم آورده قلبم به دادم برس دل بی قرارم بمیرم برات

نفس میکشم تو هوایی که نیست دلم مونده پیش چشایی که نیست

نیاز منی من دچارم به تو کجایی رفیقم کجایی عزیز

روزامو با دلتنگی سر میکنم شبامو با فکرت سحر میکنم

واسه اینکه بازم تو باشی کنارم توی خاطراتت سفر میکنم

زمونه چه داغی رو قلبم گذاشت دل من که جز تو پناهی نداشت

خدا هم که انگار منو برده از یاد دعامو شنید و جوابی نداشت

بی تو فردا نمی آید ماه نمیتابد انگار جهان بی تو من را نمیخواهد

ای سفر کرده در سینه بعد از تو شوقی برای زندگانی نمیماند