ﺑﺮو ﺑﺎ ﻫﺮﻛﻰ دوﺳﺖ داری

دﻳﮕﻪ ﻧﺪارم اﺻﺮاری ﺑﻤﻮﻧﻰ

ﻣﻦ ﻋﻮض ﺷﺪم ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﺗﻮ ﻫﻤﻮﻧﻰ

ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺗﻮی ﺷﻬﺮ ﻫﻤﻪ ﺧﻮاﺑﻦ و ﻣﻦ ﺑﻴﺪار

ﻟﻌﻨﺘﻰ ﺧﻮدت ﺑﻴﺎ ﺧﺎﻃﺮاﺗﻮ ﻣﻴﺨﻮام ﭼﻴﻜﺎر

ﻣﻦ ﻛﻪ ﭘﺎت ﻫﺮﭼﻰ ﺷﺪ ﻣﻮﻧﺪم ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﭘﺎ ﺑﭽﮕﻴﺖ

ﺑﻌﺪ ﻣﻦ ﺗﻮ ﻟﻪ ﻣﻴﺸﻰ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﻰ

ﻣﭽﺎﻟﻪ ﻣﻴﺸﻰ ﺑﻌﺪ ﻣﻦ ﺑﺒﻴﻦ ﻛﻰ ﮔﻔﺘﻢ

ﺑﺎز ﻳﻪ روزی ﺧﺎﻃﺮات ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﻔﺘﻦ

ﻳﺎدت ﻣﻴﺎد ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻓﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺑﺖ ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ

ﻣﻴﺨﻮای ﺑﺒﺨﺸﻤﺖ دﻳﮕﻪ ﻣﺎل ﻣﻦ ﺷﻮ ﻟﻄﻔﺎ

ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد ﺟﺪاﻳﻰ وﻟﻰ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ دﻳﮕﻪ ﻛﺠﺎﻳﻰ

ﻣﻦ ﺗﻮرو از دﻟﻢ ﻛﻨﺪم ﻛﻪ ﻧﻤﻮﻧﻰ وﺳﻄ دوراﻫﻰ

دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮام ﻳﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﻠﺒﻢ از دﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﻠﺮزه

ﻳﻪ دوﻧﻪ ﺗﻮ ﺑﺴﻪ ﻛﻪ آدم از ﻫﺮﭼﻰ ﻋﺸﻘﻪ ﺑﺘﺮﺳﻪ

ﻣﭽﺎﻟﻪ ﻣﻴﺸﻰ ﺑﻌﺪ ﻣﻦ ﺑﺒﻴﻦ ﻛﻰ ﮔﻔﺘﻢ

ﺑﺎز ﻳﻪ روزی ﺧﺎﻃﺮات ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﻔﺘﻦ

ﻳﺎدت ﻣﻴﺎد ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻓﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺑﺖ ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ

ﻣﻴﺨﻮای ﺑﺒﺨﺸﻤﺖ دﻳﮕﻪ ﻣﺎل ﻣﻦ ﺷﻮ ﻟﻄﻔﺎ

جایی که مادرای بی‌جوون می‌رقصن

چه عروسیه بزرگیه ببین

سر خاک بچه‌شون می‌رقصن

سر خاک بچه‌شون می‌رقصن

همه عمرمو نوشتم از غمم

از یه چیزی که تورو تکون بده

تو به جای من تو یه چیزی بگو

یه ذره از این غمو نشون بده

یه ذره از این غمو نشون بده

کجایی

که مادر واسه اون نگاهت بمیره

کجایی

آخه آه مادر محاله نگیره

کجایی

کجایی

کجایی

لالایی

لالایی همه آرزوهای بابا

لالایی

می‌پرسم ازت تا بمیرم کجایی

کجایی

کجایی

لالایی

بدون تو این زندگی

فقط ادامه دادنه

شرم نمردن بعد تو

تا زنده باشم با منه

تو ریشه کردی تو زمین

این باغ گل میده یه روز

این شاخه‌ها دستاته که

از خاک بیرونه هنوز

کجایی

که مادر واسه اون نگاهت بمیره

کجایی

آخه آه مادر محاله نگیره

کجایی

کجایی

کجایی

لالایی

لالایی همه آرزوهای بابا

لالایی

می‌پرسم ازت تا بمیرم کجایی

کجایی

کجایی

لالایی

لعنت به عذاداري پنهونه تو خونه

لعنت به تمام سرباي توي فشنگا

لعنت به صداي شليك تلخ تفنگا

لعنت  به اونایی که تماشاگر دردن

لعنت به اونایی که هنوزم پشت پردن

لعنت به سیاهی شب سرد زمستون

لعنت به خزونی که دمید  توی خیابون

هنوزم شونه هام يه تكيه گاهن

يه گوشه توى تنهايي نشستم

غمه كه رفت و آمد داره با من

هوام بارونه عشقم خيس مى شى

بذا چترم رو موهاى تو واشه

دارم بازارگرمى می كنم تا

تو آغوش خودم پاي تو وا شه

بذار دست كوچيكت رو تو دستم

مثه گنجشكى كه مى ره تو لونه ش

يه شب مي رى و از پرهاي زيبات

نمي مونه واسم حتا يه دونه ش

بذار تا ها كنم دستاتو با عشق

تو بايد گرم شي رو شونه ى من

ببين تا جاده هست و همسفر هست

نمي مونه مسافر، خونه ى من

چه قد من از همه خاطره دارم

ولي چشم كسي به بودنم نيست

من از بس كه شكستم بين مَردُم

نگا كن ديگه جونى تو تنم نيست

هر سایه که دیر اومد دنبال دلی گم شد

هر دل که اسیر اومد

از بدرقه ها خسته یاد همه رو

دلتنگ بی اون که بدونم هیچ

از چی دلشون شد سنگ

تو آینه تنهایی بی وقفه ترک میخورد

عشقی که غزل میشد همراه دلم افسرد

من موندم و آیینه فانوس دلم در باد

مهر همه عادت شد مهرم همه رفت از یاد

از بدرقه ها خسته یاد همه رو

دلتنگ بی اون که بدونم هیچ

از چی دلشون شد سنگ

هی شعله زدم شعله دورم همه رقصیدن

هق هق زدم و هق هق با قهقهه خندیدن

دل انگیزه چشم خوشگل تو غم انگیزه دوری از دل تو

ببار بارون غم داره دلم ببار بارون درد و دل دارم

زمین خیسه بوی غم داره این هوا تورو یاد من میاره

ببار بارون عشق من برگرده فقط خودش درمون این درده

ببار بارون ببار بارون ببار باون قصه غم انگیزه

تو بارون مگه میشه عاشق نشد تو بارون مگه میشه گریه نکرد

مگه میشه بارون بباره ولی دل هیچکی واسه کسی تنگ نشه

چه زخم عمیقی توی کوچه هاست که بارون یه شهرو به خون میکشه

تو هر جای دنیا یه عاشق داره با گریه تو بارون قدم میزنه

خیابونا این قصه رو میدونن رسیدن سر آغاز دل کندنه

هنوز تنهایی سهم هر عاشقه چه قانون تلخی داره زندگی

با یه باغی که عاشق غنچه هاست چه جوری میخوای از زمستون بگی

یه وقتا یه دردایی تو دنیا هست که آدم رو از ریشه میسوزونه

هر عشقی تموم میشه و میگذره ولی خاطرش تا ابد میمونه

گاهی وقتا یه جوری بارون میاد که روح از تن دنیا بیرون میره

یکی چتر شادیشو وا میکنه یکی پشت یه پنجره میمیره