تو بارون مگه میشه عاشق نشد تو بارون مگه میشه گریه نکرد

مگه میشه بارون بباره ولی دل هیچکی واسه کسی تنگ نشه

چه زخم عمیقی توی کوچه هاست که بارون یه شهرو به خون میکشه

تو هر جای دنیا یه عاشق داره با گریه تو بارون قدم میزنه

خیابونا این قصه رو میدونن رسیدن سر آغاز دل کندنه

هنوز تنهایی سهم هر عاشقه چه قانون تلخی داره زندگی

با یه باغی که عاشق غنچه هاست چه جوری میخوای از زمستون بگی

یه وقتا یه دردایی تو دنیا هست که آدم رو از ریشه میسوزونه

هر عشقی تموم میشه و میگذره ولی خاطرش تا ابد میمونه

گاهی وقتا یه جوری بارون میاد که روح از تن دنیا بیرون میره

یکی چتر شادیشو وا میکنه یکی پشت یه پنجره میمیره

چیزی که باید یه روز اتفاق می‌اُفته

گاهی یه اشتباه ظاهراً کوچیک

مث یه آتیش به جون باغ می‌اُفته

هر کی رسید بی‌اعتمادم کرد

هر کی که رفت یه چیزی یادم داد

اینقدر چِشَم از آدما ترسید

شوق رسیدن از سرم افتاد

دنبال معجزه بودم اگه اعتماد کردم

اگه هر چی سرم اومد، صبرمو زیاد کردم

از خودم پا پس کشیدم، از یقین به شک رسیدم

بس که دورم زدن آخر، دورشونو خط کشیدم

برم یا بمونم؟

هنوزم همونم –

که دلتنگ خونه‌ست

کجاست راه خونه‌م

من

راهی ندارم

پناهی ندارم

به جز بی‌گناهی

گناهی ندارم

گره‌ی کوره‌ دلم ولی صبوره دلم

وسط جمعه ولی از همه دوره دلم

گاهی به دلتنگیاش نمی‌رسه زور دلم

اگه اینقد بی‌تفاوت شده مجبوره دلم

گره‌ی کوره‌ دلم، ولی صبوره دلم

وسط جمعه ولی ساکت و مهجوره دلم

گاهی به دلتنگیاش نمی‌رسه زور دلم

اگه اینقد بی‌تفاوت شده مجبوره دلم

برم یا بمونم؟

هنوزم همونم –

که دلتنگ خونه‌ست

کجاست راه خونه‌م

من

راهی ندارم

پناهی ندارم

به جز بی‌گناهی

گناهی ندارم

گناهی ندارم