میون ما سه تا فقط تقدیر

پای قولی که داده وایساده

پرت مونده تنم از آغوشت

مثل یه دشت دورافتاده

بی تو یه گله فکر توی سرم

با یه آهنگ ساده رم‌ میکنه

من چه جوری باید نفس بکشم

وقتی دوریت داره خفم میکنه

گفته بودم برام‌ مث نفسی

که دلم بی تو خونه‌ی درده

تو که رفتی و برنگشتی مدام

نفسم میره برنمی‌گرده

مردنم با تو خوبه واسه‌ی منکه

قبل تو زندگی نمی‌کردم

دیگه این خونه خونه نیست برام

من به قبل از تو برنمی‌گردم

وقتی که بینمون به جز دیوار

هیچ چیزی برای دیدن نیست

وقتی غیراز به هم نرسیدن…

هیچ راهی واسه رسیدن نیست

من چجوری باید نفس بکشم

وقتی دوریت داره خفه‌م میکنه

وقتی یه گله اسب توی سرم…

با یه اهنگ ساده رم میکنه

گفته بودم برام‌ مث نفسی

که دلم بی تو خونه درده

تو که رفتی و برنگشتی مدام

نفسم می‌ره برنمی‌گرده

یه کاری کن جهان به این دیوونه

آسون بگیره

یه کاری کن دوباره توی خونه

بارون بگیره

اگه تو ‌اونو به صب برسونی

شب بی‌نظیره

برس به داد ِ قلبی که اسیره

کی گفته دیره؟

چشم‌هات دریاچه‌ی قو

نفسات مثل آتیشه

خندهای تو شبیه

یه آهنگ اسپانیشه

شب به شب تو خواب و‌ رویا

به تماشای تو میرم

توی اقیانوس قلبت

یه نهنگ گوشه‌گیرم

جونم

وصله به جونتو

جونت

وصله به جونم

با من

زنده می‌مونی و

با تو زنده می‌مونم

مثل بارونی

تو زمستونی

توو پریشونی

درد و درمونی

یا دوسم داری

یا خودآزاری

اخر راهم

اول کاری

یخ تنهاییمو اب کن

مث تابستونه‌ خنده‌ت

کاشکی اسمونو امشب

برسونی به پرنده‌ت

زندگیم وقتی نباشی

یه اتاق سوت و کوره

هر چی دارم و ندارم

تو نگاهت گم و گوره

کنارش همیشه خود رشت بوده ام

چشام تار بود و دلم چنگ میزد

یه عاشق بودم توی بر باد رفته

درست هر دفعه که بهم زنگ میزد

اگه شعر باشم دلم چهارپاره ست

اگه شهر باشم دلم اصفهانه

صداش هر دفعه توی گوشی می پیچه

سرم سنگ فرشای نقش جهانه

اگه فیلم بودی ولنتاین غمگین

تو تنبور بودی اگه ساز بودی

میون کتابا شاید چش م هایش

اگه شهر بودی شیراز بودی

بهار و پر از بوی نارنج می شد

توی هر خیابونی که راه می رفتی

اگه جاده بودی شاید از دل کوه

پر از پیچ و خم سمت دریا می رفتی

اگه شعر بودی دلت منزوی بود

ولی قلب تو شاملو سپیده

توی چشمات اون قدر تصویر داری

که هر شعری معنیشو از دست میده

دلم هر دفعه تنگ شد دنیا انگار

با یه چیز تازه تو رو یادم انداخت

همون روزی که خونه رو ترک کردی

یکی باید از مردنم فیلم می ساخت

اگه فیلم بودی ولنتاین غمگین

تو تنبور بودی اگه ساز بودی

میون کتابا شاید چش م هایش

اگه شهر بودی شیراز بودی

بهار و پر از بوی نارنج می شد

توی هر خیابونی که راه می رفتی

دختر کجایی ببینی موهام داره سفید میشه

خاطره هامون تو غبارا داره ناپدید میشه

دختر کجایی ببینی زندگیمو طوفان برده

سربازی که جای دشمن از هم رزمش گوله خورده

دختر کجایی ببینی مالیخولیایی شدم

هرجا رو گشتم بعد تو که دور باشم از خودم

دختر کجایی ببینی زندگیمو طوفان برده

سربازی که جای دشمن از هم رزمش گوله خورده

دختر کجایی ببینی مالیخولیایی شدم

هرجا رو گشتم بعد تو ببین که هرجایی شدم

از الکل زخمامه که تو این شرایط سرخوشم

یه فرصت دیگه بده تا جفتمونو بکشم

دختر کجایی ببینی موهام داره سفید می شه

خاطره هامون تو غبارا داره ناپدید می شه

دختر کجایی ببینی زندگیمو طوفان برده

سربازی که جای دشمن از هم رزمش گوله خورده

عاشقم باش عاشقم باش که تو شب ستاره باشم
عاشقم باش تا کنارت قهرمان قصه هام شم
عاشقم باش تا با عشقت به غم دنیا بخندم
زخمای نادیدنی رو با ترانه هام ببندم
اگه تو باشی می تونم نبض فردا رو بگیرم
واسه تو زنده بمونم واسه ی چشمات بمیرم
می تونم خورشید و حتی به تن شب هات بدوزم
تا ابد دورت بگردم مثل پروانه بسوزم
گرفتار من شو گرفتار عشق
ببر قلب من رو به دیدار عشق
گرفتار من شو به من تکیه کن
یه دنیای تازه به من هدیه کن

عاشقم باش عاشقم باش تا برات رویا بسازم
که از عشق رویینه باشم تا فقط به تو ببازم
تو جدال غم با تباهی یاد تو همسنگرم بود
اولین دلیل بودن تکیه گاه آخرم بود
من تمام این مسیرو واسه عشق تو دویدم
از شب و دشنه گذشتم تا به کشف تو رسیدم
تو می تونی که پناه خستگی های تنم شی
من یه عمر آواره بودم تو می تونی وطنم شی
گرفتار من شو گرفتار عشق
ببر قلب من رو به دیدار عشق
گرفتار من شو به من تکیه کن
یه دنیای تازه به من هدیه کن

ﺑﻰ ﺗﻮ ﺷﺐ ﻣﺮگ ﻣﻨﻪ ﺷﺒﻰ ﻛﻪ ﺑﺎرون ﺑﺰﻧﻪ ﻧﺒﻀﻢ دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻴﺰﻧﻪ

ﺑﺮﮔﺮد

ﺑﻰ ﺗﻮ ﺟﻬﺎن زﻧﺪوﻧﻤﻪ دﻟﺘﻨﮕﻰ ﺗﻮی ﺧﻮﻧﻤﻪ اﺷﮏ ﺧﻮدم ﺑﺎروﻧﻤﻪ

ﺑﺮﮔﺮد

ﻗﻠﺒﻤﻮﻧﻮ آروم ﻧﻤﻴﺬاری ﻋﺸﻖ ﺗﺎ ﻋﺎﺷﻘﻰ ﻫﻮاﻣﻮﻧﻮ داری ﻋﺸﻖ

ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻰ ﺣﺎل ﻣﻦ ﺧﻮﺷﻪ دورﻳﺖ ﻣﻨﻮ ﻣﻴﻜﺸﻪ

دورﻳﺖ ﺷﻜﻨﺠﻪ ام ﻣﻴﻜﻨﻪ از ﻋﻤﺮ ﻣﻦ ﻛﻢ ﻣﻴﻜﻨﻪ

ﺑﻰ ﺗﻮ ﻫﻤﻪ ﭼﻰ ﺑﺪﺗﺮه روزای ﺳﺨﺘﻢ ﻣﻴﮕﺬره

دور از ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻰ ﺳﺨﺘﻤﻪ ﺑﻐﻀﻢ ﮔﻮاه دردﻣﻪ

ﺑﻰ ﺗﻮ ﺷﺐ ﻣﺮگ ﻣﻨﻪ ﺷﺒﻰ ﻛﻪ ﺑﺎرون ﺑﺰﻧﻪ ﻧﺒﻀﻢ دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻴﺰﻧﻪ

ﺑﺮﮔﺮد

ﺑﻰ ﺗﻮ ﺟﻬﺎن زﻧﺪوﻧﻤﻪ دﻟﺘﻨﮕﻰ ﺗﻮی ﺧﻮﻧﻤﻪ اﺷﮏ ﺧﻮدم ﺑﺎروﻧﻤﻪ

ﺑﺮﮔﺮد

وقتی که بیداری سخته

توی دنیای شلخته

تبر گرسنه چوبه مهربون‌ترین درخته

وقتی این صدای مغرور

توی واژه‌های مجبور

بغض پنهون ترانه است

پشت یه درخت انگور

لااقل بزار بخوابم

وقتی که صدای جنگل از تو کوچه های خلوت

وقتی می‌خورم به بن‌بست

تو دلم تنور و کور است

جز تو رویای تو رفتن

مگه راه دیگه‌ای هست

لااقل بذار بخوابم

وقتی عمرمون قراره توی بیداری تلف شه

بهترین راهه که آدم مثل اصحاب کفشه

بخند روی فواره.

بغلم کن شاید از تو عطر نارنگی بگیرم

بغلم کن شاید این بار بوی زندگی بگیرم

من طرفدار سکوتم من فراری از سقوطم

اما یه عمر مریضه قصه‌های تو گلوتم

وقتی حتی این ترانه با یه حال عاشقانه

نفسش گرفته یعنی خود خاورمیانه

لااقل بذار خواهرم خوبه واسه من به سرد دویده حتی.

خوبه اگه آخرم سقوطه مدل فواره خوبه

با تو بودن با تو بودن آره خوبه آره خوبه لااقل بذار می‌خوام

وقتی عمرمون قراره توی بیداری شه

بهترین راهه که آدم مثل اصحاب کفشه.

ارغوانی ارغوانی کرد بخندم ارغوانی تر بخوابم

بغلم کن شاید از تو عطر نارنگی بگیرم

بغلم کن شاید این بار بوی زندگی بگیرم

قدر عشق بچه ها به بستنی حس گرمازده ها به آبتنی
واسه دیوونه مثل شکستنی تورو میخوام و چه راحت میری
معدن ظرافت زنونه ای به صمیمیت قهوه خونه ای
یه سبد تمشک نوبرونه ای من صبورم مثل ماهیگیری
دعوتم کن به یه چای داغ داغ طبع من سرده بذارم رو اجاق
منتشر شم مثل عطر تو اتاق روی پیراهن مخملی تو
گوشمو پر کن از آهنگ صدات مال تو سهم من از حق حیات
عشق من الله اکبر از چشات اون دو تا تیله ی جنگلی تو
گرم میخندی و بندر میشم روی موج تو شناور میشم
قلبت از خاک جنوبه مگه نه
متنفرم از این روزای زشت سرزمین سرخ یاقوت و بهشت
آخر این قصه خوبه مگه نه