چرا زنگو نمیزنن بابایی کجایی من ندارم خبرتو

چرا کیف و کتابت تیکه پارس چرا نون و پنیرتو نخوردی

نشستم دفتر انشاتو خوندم بازم غصه بابایی رو خوردی

نوشتی من که بابام نون نداره چروک دست و پاهاش درمون نداره

نوشتی قهرمان من بابامه کجایی که بابایی جون نداره

لالا لالا بخواب بابا نترسی خودم دستاتو پیدا میکنم زود

چشات کو خنده هات کو دم آخر صدام که میزدی بابا کجا بود

لالایی کن بخواب غصه تموم شد گل میناب گل یاس کبودم

تو پر پر شدی و من زنده موندم ببخشید بابای خوبی نبودم

تو از مردن چی میدونستی بابا نفسات جای کیو تنگ میکرد

خدا نگذره از اونی که یک عمر منو از تو تورو از من جدا کرد

منم ببر از این دنیای نامرد …

تو خوابم نمیدیدم اینو یه روزی که پاییز بیاد و من نفهمم

که بارون بیاد و بلرزه وجودم که برگای خوشگل برزین نفهمم

تو خوابم نمیدیدم اینو یه روزی تولد برام چیز نابی نباشه

توی شعرهام عشقو دیگه نبینم توی چشم هام دیگه خواب نباشه

چجوری شد اینجوری حال قلبم میگردم توی سینه دنبال قلبم

یه غم تو گلوم مثل یه داغ مونده یه کشور شدم که عزادار مونده

یه دردایی هست که خدا خوب میدونه یه بغضایی هست که نگفته میمونه

شبیه یه خونم که ویرونه میشم من اون سابق اصلا نمیشم

مهم نیست این حال بی رحم نامرد مهم نیست هرچی که روزم اومد

مهم نیست کی خنجر از پشت به ما زد یه چیزی مهمه که حالا بماند

من قبول کردم ندارمت دیگه پیش خودم

میدونم سخته ولی باید فراموشت کنم

ولی یه روز اگه تورو ببینم چی صدام کنی بمیرم چی

نزدیک بشی و دستاتو بگیرم چی

تو نفهمیدی چرا گذاشتم از این جا بری

چون که تو چشمای تو من دیگه عشقی ندیدم

هنوزم خاطره هات پاتوق شب های منه

تو خیالمم به جات نیومد هیشکی عزیزم

تو نفهمیدی چرا نیومدم سمت تو باز

چون هزار بار توی فکرم تورو تمومت کردم

ولی هرشب به خودم بعد تو لعنت کردم

چرا گفتی میرم و منم قبولت کردم

کجای این شهرو بگردم

بلکه یه کم کم شه دردم
این خیابونا چه سردن بدون تو زخمیِ تیغ نبودتم
اما باز دل نگرونتم من خراب این جنونتم به جون تو
یه کاری کن منم مثل خود تو بد بشم
نبودن تو رو بلد بشم
یه کاری کن بیفتی از چِشم
یه کاری کن تو آینه روم بشه نگاه کنم
با خاطراتمون چیکار کنم
بگو چجور تو رو از دلم جدا کنم

بودن تو برام یه درد و نبودنت هزار تا درد
تو چشام گفتی داری میری ولی دلم باور نکرد
تو چیکار کردی که اینجور سرم از هوات پره
تو رو به موت قسم یه کاری کن تمومش کن بره
یه کاری کن منم مثل خود تو بد بشم
نبودنِ تو رو بلد بشم
یه کاری کن بیفتی از چِشم
یه کاری کن تو آینه روم بشه نگاه کنم
با خاطراتمون چیکار کنم
چجور تو رو از دلم جدا کنم

از همون شب که تو فهمیدی یکی واست میمیره

میدونستم که یه روزی همه جونم با تو میره

نمون اینجا ما که جفتمون میدونیم نمیمونیم

هی میخوای نشون بدی عاشقی اما نمیتونی

عاشقی یک طرفه چه حالی داره نمیدونی

اگه بی من خوشی عیبی نداره حرفی نیست

توی حال بدت عشقم واسه من نفعی نیست

لااقل پیش منه خاطره هات هرچی نیست

اگه بی من خوشی باشه نمیام دنبالت

برو هر جایی که فکر میکنی خوبه حالت

تو باید بری بفهمی اشتباهه کارت

تو یاد من میوفتی یه شب تو راه خونه

اشکتو در میاره یه شعر عاشقونه

آدم همیشه وقتی که دیگه خیلی دیره

قدر اونی که داشته رو میدونه

یه وقتایی تجربه بد گرونه

یه چیزی بگو آروم شم یه نمه

یه چیزی بگو که جواب تمام منه

یه چیزی که بعد تو هر کی ازم

بپرسه چی شد جوابشو بدم

یه چیزی که حداقل بتونم

تو آیینه به خودم بگم

یه چیزی مثه یه دروغ بزرگ قشنگ

یه دروغی شبیه خودت همه رنگ به رنگ

باور کن دیگه برام تمومی ولی به دلم

موندم واسه دلتنگیای تو بهش چی بگم

عیب از خودمه که مثل همه

دلم نیومد دلتو بشکنه

از من که گذشت ولی لایقشی

اونی که مثل خودته و عاشقشی

یه چیزی مثه یه دروغ بزرگ قشنگ

یه دروغی شبیه خودت همه رنگ به رنگ

باور کن دیگه برام تمومی ولی به دلم

موندم واسه دلتنگیای تو بهش چی بگم