بدهکار اشک منه شونه هات چقدر من غریبم بدون چشات

کم آورده قلبم به دادم برس دل بی قرارم بمیرم برات

نفس میکشم تو هوایی که نیست دلم مونده پیش چشایی که نیست

نیاز منی من دچارم به تو کجایی رفیقم کجایی عزیز

روزامو با دلتنگی سر میکنم شبامو با فکرت سحر میکنم

واسه اینکه بازم تو باشی کنارم توی خاطراتت سفر میکنم

زمونه چه داغی رو قلبم گذاشت دل من که جز تو پناهی نداشت

خدا هم که انگار منو برده از یاد دعامو شنید و جوابی نداشت

بی تو فردا نمی آید ماه نمیتابد انگار جهان بی تو من را نمیخواهد

ای سفر کرده در سینه بعد از تو شوقی برای زندگانی نمیماند

خدایا تشنه ی بارانم کویرم به لب آمد جانمبغل کن تن سوزانم را رها کن از قفس جانم را

بی پناهم ای هم نفس در این قفس نوری ندارد آسمان

با تو چو خورشیدم ولی بی تو چراغی نیمه جان

آرام قلب بی قرارم

به گمانم ساحل تویی دریا تویی هرجا منم آنجا تویی

با تو به فردا میرسم پایان این شبها تویی

من هرچه دارم از تو دارم

چاره کن درد مرا خسته‌ام از همه‌کس

چاره‌ی دردم همیشه تو فقط بودی و بس

ای تمام باور من

گم شدم در دل شب آه از این فاصله‌ها

ماه من روشن کن امشب راه تاریک مرا

ای تو تنها یاور من

به آیه های چشم تو من اعتراف میکنم

تمام هستی منی تو را طواف میکنم

تو آمدی بدون شک شدی تمام باورم

من از تمامی جهان به تو پناه میبرم

به تو پناه میبرم چو گل به دست باغبان

ای آشنا ببر مرا از این قفس به آسمان

به تو پناه میبرم دار و ندار من تویی

میان این همه نقاب آینه دار من تویی

بی تو بی معنایم چو قصه ای بی پایان

چو ابر دور از باران

تورا نیازت دارم بیش از جان

با تو عمری دیگر برای من شد آغاز

تو شعری و من آواز

تو ماندگاری در قلبم چون راز

در آسمان قلب من تو آخرین ستاره ای

بمان که غیر عشق تو نمانده راه چاره ای

اگر مرا رها کنی چه ساده میروم ز یاد

چو شعله ای که ناگهان رها شود میان باد
 

روزگاری سر کویی نشستم نشستم به امید شب دیدار یار یار یار

چه گذشت بر دلم آن شب که دیدم غریبم به دو چشمان یار یار یار

میکشاند دل ما را به این سو به آن سو شده ام ماهی قلاب یار یار یار

رفتم آشفته و حیران همان دم خزان زد به گلستان یار یار یار

گل لبخند تو هر لحظه که پژمرد دلم شکست

باد اگر عطر تو را سوی کسی برد دلم شکست

اگر افتاده خزان در دل باغم غمت مباد

اگر عشق تو نیامد به سراغم غمت مباد

مرا به آسانی برده‌ای ز یاد

دلتنگ توام از تو چه پنهان بیمارم و دور از تو به درمان

نرسد درد من ای تو که جانی به تن بر دلم آتش نزن

نروی از سرم تا نفس آخرم ای غم پنهان من

هم پناهی هم گناهی بی تو زندان شده عالم پریشان شده حالم

نرسیدی چرا درد خود را به که گویم

تو را در که بجویم تو کجایی کجا

ای مرا جان و جهان، بی تو جهان را چه کنم

تو برایم همه‌ای، من همگان را چه کنم

بی تو دلم را چه کنم

صبر کمم را چه کنم

ای ناخدا در دل من

دریای غم را چه کنم

بر غبار دل تنها

عشق تو فرش حریر است

ای که چشمان تو دریاست

هرچه هست بی تو کویر است

غم دل را به که گویم

غصه‌هایم گفتنی نیست

رفتم از خاطرت اما

خاطراتت رفتنی نیست

ای ماه من

پنهان نشو

دوری نکن

از آسمانم

ای ماه من

امشب چرا

بی آشنا

بی‌ هم‌زبانم

ای بی خبر از من، جامانده‌ام از تو

باید چه کنم با دنیای پس از تو

ای تاب و توانم، بی تو نتوانم

با گریه سحر شد، شبهای خزانم

عشق

جانم به لب آمد

جانا

در عشق تو من

رسوای جهانم

عاشق تر از آنم

ای یار

از بند غمت

دل را برهانم

آفتابا چه خبر این‌همه راه آمده‌ای
که به این خاک غریبی برسی
ارغوانم را دیدی سر راه
مثل من پیر شده‌ست
چه به او گفتی او با تو چه گفت
نه چرا میپرسم ارغوان خاموش است
دو واره آسمان دیل پور ابو
دوباره دل آسمان پر شد
سیه ابرانه جیر مهتاب کورابو
مهتاب پشت ابرهای سیاه کور شد
ستاره دانه دانه آی رو بیگیفته
ستاره ها دانه به دانه از من روی گرفتند
عجب ایمشب بساط غم جور ابو
امشب بساط غم چه عجیب جور شده است
دیرگاهی ست که او خاموش است
آشنایان زبانش رفته اند
ارغوان ویران است هر دومان ویرانیم

جوونیت پای من رفته کسی مثل تو نیست مادر
من از طوفان نمیترسم تو باشی ناخدا مادر
رفیق بی کسی هامی پناه خستگیم مادر
دلم آغوشتو میخواد شبیه بچگیم مادر
مادر من تو عشقی نور چشمی کعبه من
پناهی تکیه گاهی قبله من مادر من
مادر من صدام کن ای دلیل بودن من
صدام کن ای که روحی تو تن من مادر من
جونم بخوای میدم برات مادر ای من فدای خنده هات مادر
میترسم از وقتی نباشی تو شونه برای گریه هام مادر