شهر اگر خوابیده ، باشد! درد می خوابد مگر

آنکه مُرد از تشنگی سیراب خواهد شد مگر

اسم دریا را نوشتن آب خواهد شد مگر

هرچه مرهم می گذارم بند می آید مگر

ای وطن! خون تو از اروند می آید مگر

قصه ی پُر غصه ات پایان نمی گیرد مگر

پس دعاهامان چه شد ؟! باران نمی گیرد مگر

غیر ما در این جهان کَس بَد نمی بیند مگر

حال ما را آنکه می بیند نمی بیند مگر

آنچه در دل داشتیم ابراز می گردد مگر

آب از جو رفته ی ما باز می گردد مگر

اگه تکرار شنیدی فقط اصرار نبود

بشنو آهنگمو تا قصه رو تعریف کنم

من نمیرفتم اگه رفتنم اجبار نبود

عشق گاهی تو نگاه آدما جا نمیشه

بعضیا با گریه کردن دلشون وا نمیشه

بعضیا مثل تو آغوش غزل نمیدونن

عشق گاهیم دوای بعضی دردا نمیشه

من فراری شده بودم عشق جرأت میخواست

بیقراری شده بودم عشق فرصت میخواست

کلماتو از یه جاهایی فقط داد میزدم

گریه زاری شده بودم عشق قدرت میخواست

نشستی بین ماه و گل، دیگه سخته شناساییت

تو عشق و زندگی من، رفیق و دوستم هستی

نه تنها توی قلب من، تو زیر پوستم هستی

دوباره از سر عادت، قسم خوردم به جان تو

به چه زیبایی اسم من، در اومد از دهان تو

از نفسهای تو بوده، که به من هوا رسیده

بی نیازم از همه چون، از شما به ما رسیده

نمی دونم شبیه چی، می دونم عشق عین ماست

خدا رو شکر دلتنگیم، که یعنی عشق بین ماست

یه دیوونه شبیه من، گرفتار یه دیوونه س

همه دور جهان گشتن، واسه من یار تو خونه س

یه وقتا بعضی آدمها، می شن تقدیر و فال ما

برن یه خاطره می شن، بمونن خوش به حال ما

از نفسهای تو بوده، که به من هوا رسیده

بی نیازم از همه چون، از شما به ما رسیده