ﻛﻪ ﻣﻦ از ﺧﺎک ﺧﻮدم دﺳﺖ ﺑﻜﺸﻢ

ﻛﺴﻰ دﺳﺖ دراز ﻛﻨﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﻣﻦ

ﻣﻦ ﻣﺤﺎﻟﻪ ﻳﻪ ﻗﺪم ﭘﺲ ﺑﻜﺸﻢ

اﻳﻦ ﻫﻤﻮن ﺟﺎﻳﻴﻪ ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻘﺸﻢ

ﻣﻨﻮ اﻳﺮان ﺑﺰرﮔﻢ ﻛﺮده ﻧﺸﻮﻧﻢ داده ﺑﺮاش ﻣﻴﻤﻴﺮن

اﻓﺘﺨﺎر ﻣﻌﻨﻰ ﺷﺪه ﺗﻮ ﺳﺮه ﻣﻦ ﭘﺮﭼﻤﻮ روی ﺑﻠﻨﺪی دﻳﺪن

ﺷﺪه ﺣﺘﻰ اﮔﻪ ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻤﻴﺮم

اﻳﻨﺠﺎ ﺧﺎک ﻣﻨﻪ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم

ﻣﻴﻤﻮﻧﻢ ﭘﺎی ﻫﻤﻪ ﺧﻨﺪه و ﺗﻠﺨﻴﺶ

ﺗﺎ ﻛﻪ اﺑﺎد ﻧﺸﻪ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم

ﺷﺪه ﺣﺘﻰ اﮔﻪ ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻤﻴﺮم

اﻳﻨﺠﺎ اﻳﺮاﻧﻪ و ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم

ﻣﻴﻤﻮﻧﻢ ﭘﺎی ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻳﻪ و ﺧﻨﺪه ات

ﺗﺎ ﺗﻮ اﺑﺎد ﻧﺸﻴﻰ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم

ﻣﻦ رﻓﻴﻘﺎم ﺳﺮت ﺟﻮن دادن

ﻛﻪ ﺗﻮ اﻳﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﭼﺮاﻏﻮﻧﻰ ﺑﺸﻪ

ﺷﺪه ﺛﺎﺑﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ دﻧﻴﺎ ﻛﻪ

ﻧﻤﻴﺰارﻳﻢ اﻳﻨﺠﺎ وﻳﺮوﻧﻰ ﺑﺸﻪ

ﺷﺪه ﺣﺘﻰ اﮔﻪ ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻤﻴﺮم

اﻳﻨﺠﺎ ﺧﺎک ﻣﻨﻪ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم

ﻣﻴﻤﻮﻧﻢ ﭘﺎی ﻫﻤﻪ ﺧﻨﺪه و ﺗﻠﺨﻴﺶ

ﺗﺎ ﻛﻪ اﺑﺎد ﻧﺸﻪ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم

ﺷﺪه ﺣﺘﻰ اﮔﻪ ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻤﻴﺮم

اﻳﻨﺠﺎ اﻳﺮاﻧﻪ و ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم

ﻣﻴﻤﻮﻧﻢ ﭘﺎی ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻳﻪ و ﺧﻨﺪه ات

ﺗﺎ ﺗﻮ اﺑﺎد ﻧﺸﻰ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﻤﻴﺮم

که بی آغوش تو از خنده هایم بی نسیبم

بیا که هق هقی از ته دل در آغوش تو

بدهکارم به اشک پنهانیه چشم نجیبم

یک جمله‌ی تو میبرد تمام غمهایم را

چیزی بگو جان من که خسته ام از دنیا

خاصیت چشم توست فهمیدن من بی حرف

چیزی نمی گویم خودت بخوان دردهایم را

بیا که نامردترین درد به قلب من زده

بیا که تنهایی من به قصد کشتن آمده

رفتی بفهمم روزگار گاهی چقدر بی رحم است

بیا که دیر می شود که طاقتم سر آمده

یک جمله‌ی تو میبرد تمام غمهایم را

چیزی بگو جان من که خسته ام از دنیا

خاصیت چشم توست فهمیدن من بی حرف

چیزی نمی گویم خودت بخوان دردهایم را

در این غبار ردی از آن سوار نیست

کو شانه ای تا سر نَهَم

کو یار من آینه جان

تا کِی زَنَم تا کِی زَنَم

در زَخمهایم استخوان

آینه جان آینه جان

آتش زدم بر جان خود

بنگر دلِ نابود را

شاید مرا پیدا کنی

شاید ببینی دود را

چشم بارید بغضم را

باران شُست اشکم را

ببین مرا آینه جان ، آینه جان ، آینه جان

ماهم کجاست ای آسمان ، ماهم کجاست

من گم شدم ای ساربان ، راهم کجاست

جز من نمی داند کسی چه حسرتی کشیده ام

تو که نفس های مرا یک شبه آه کرده ای

آنقدر ویرانم اگر بری گناه کرده ای

زنده نمی مانم نرو/ روح من از جانم نرو

من التماس آخرم/ من چشم گریانم نرو

به من بگو چگونه ببخشم تو را

ماندم من بعد از این درد نمردم چرا

من تاری از موی تو را به یک جهان ندادم

بعد از یه عمر آسان چقدر دادی مرا به بادم