ای کاش تو بازم بکنی قلبمو پیداش

دل من یخ زده انگار تو زمستون داره چشمات

این شهر باتو همه دردامو میکشت

بارونش اشکامو میشست

نمیدیدم فردامو‌ بی تو

من مثل خار گلی در پس هر باد، نگهبان تو‌ بودم

من همون شب که تو میخندیدی درگیر تماشای تو بودم

نبودی ببینی گوش عالم و کر‌کرد سکوتم

نه گیجم نه هوشیار

نه غمگین نه خوشحال تو عبورم

من تنهام مال من باش ، مال باش

شهرو خاطره داریم ما هر جاش

هنوزم خوشگل ابراش

سر‌ هر راهی میشینم تا اون روزی که رد شی

وقتی که تاریکِ قلبم ، مثل طلوع میدرخشی

اسم تو تمام دریارو قشنگ کرد با اون نوری که بخشید

اگه ما دوریم ببخشید

پس‌ بذار آتیش بگیرن تموم لحظه هایی

که بی تو سر میشه من نمیدونم اصلا کجایی

کجا پیدا کنم باز مثل رنگ اون چشمها

کجا قایم کنم من اون دو گنج کهرُبایی

هر کاری کنم نِمیره بازم فکر تو از سرم

تو همه قصه هام جا نیفتاده عشق تو از قلم

نگاه کن آسمونُ واسه تو جشن گرفتن

ببین امشب ستاره ها همه شعرتو از بَرن

دیدمت یهو شدم از خود بی خود

انگار یه حسی در گوشم میگفت

این همون آدمیه که دنبالشیو

انگار تورو خیلی وقته میشناسم

یه جوری روت حساسم

که جونمم میدم واست

بانوی من

یه موقع نذاری بری از پیشم

واسه تو معنی عاشقی میشم

تو دریا بشی من ساحلت میشم

میام به خواطرت تا ته دنیا

این خاطره هامون بوده یه رویا

امروزو خوب بمون و بیخیال فردا

نمیدونم چرا این همه دوست دارم

که به خواطره تو رو همه پا میذارم

بگو تو چی میخوای

با جون و دل میارم

با جون و دل میارم

بانوی من

یه موقع نذاری بری از پیشم

واسه تو معنی عاشقی میشم

تو دریا بشی من ساحلت میشم

من که دیووونتم اینو ثابت کردم بهت

ولی آخر سر نشد یکی با من دلت

گفتی با منی یو قلبت جا زد تهش

چرا قلبت برام تاریک بود هر شبش

ترو خشکو سوزوند قلب بی منطقت

بگو دیگه نیاد سمت من اون دلت

واسم کاری نداشت

بشم یکی مثل خودت

باهات راه اومدم

اما نفهمید دلت

ترسیدم از هرچی اومد سرم آخر

تقصیر خودم بود داشتم تورو باور

دیر فهمیدم حالت بی من میشه بهتر

هر روزمو واسه لبخند تو دادم

این زخمای کاری حک میشه رو قلبم

من ترسم از این بود تو دور بشی از من

بساز یه قصه خودت بگو دیوونه بود

بگو. یک ذره هم به فکر من نبود

ترسیدم از هرچی اومد سرم آخر

تقصیر خودم بود داشتم تورو باور

دیر فهمیدم حالت بی من میشه بهتر

هر روزمو واسه لبخند تو دادم

این زخمای کاری حک میشه رو قلبم

من ترسم از این بود تو دور بشی از من

نه نمیشه باور من ، یعنی کلا غلط بود باور من

نسبت به توی با معرفت، حسم آخه میکردش با همه فرق

رسیدیم دیکه آخر مقصد، بزار برو دلخوریام همه هستن

خستم دیگه نمیکشه مغزم ، رسما در قلبمو روتو بستم

همیشه ی خدا یه چی کم داشتم من

تو جمع بودیم ولی غم داشتم من

دروغاتو که به روت اوردم

خندیدی گفتی بوده برداشتم بد

رفتی دیگه تو از یادم

تو خودتو من تو رو از دست دادم

خیلی ساده فرض کردی منو

مگه چیا شنیدی تو دربارم

بدهکارم بهت کلی بدی حتی وقتی پیشم بودی غر میزدی

مثل پروانه دورتو بودم ولی تو هی منو دور میزدی

با اینکه رفتی اگه یه روز خوردی زمین برگردی میگیرم دستتو

آخه میدونی کینه ایم ولی جواب بدیو نمیدم با بدی

افتادش از چشمم دیگه حتی مهم نیست دیگه به کی عشقم میگم

عمرا دیگه عاشق نشم آخه چشمم بد ترسیده

آخه من چرا تورو باور کردم

اگه بری اینجوری راحت ترم

فک میکنی برمیگردم

باش تا برگردم

رفتنت تنهام گذاشنت باز توی این خونه
قلب من بچه شده میگیره بهونه
فکر نمیکردم بری اینجوری شه اوضام
که دلم حتی یه عکس از تو بلرزونه
حالم بده کی جز تو اینو خوب میدونه
ردم کنی جز تنهایی چی باهام میمونه
چه بی انصافیه این روزا وقتی نیستی
دیگه حتی بهم قلب خودم زور میگه
یه جوری میتپه تو سینم انگار اصلا
قرار نیست که چشام بازم تورو ببینه
گوشه های خلوتت یکم به فکرم باش
فکر این آدم که غم سر ریزه تو اشکاش
میدونم قلبی که داری جنسش از سنگ نیست
نگو که باور ندارم تو هم دلت تنگ نیست
حالم بده کی جز تو اینو خوب میدونه
ردم کنی جز تنهایی چی باهام میمونه

توی دو راهی گیر کردم

نه انگیزه واسه رفتن نه میتونم که برگردم

چقدر تنهایی سر کردم

روزی صد بار مردم که با تو زندگی کردم

چقدر حرفهای من حقن

دلم یه آرامش میخواد

یه آرامش که از جنس خودم باشه

یه همخونه دلم میخواد

یه همخونه که تا تش پای حرفاشه

نه دلم میاد بگم برو

نه میخوام که برگردی

تو با حرفهات شکستی منو

با من عاشق چی کار کردی

نه از رفتن میترسم

نه دله دل کندن رو دارم

من که دل بستم به تو اما

کی شکستن یاد تو دادم

خاصرات دارم زده اینو میگم که یادت نره

روز اول پرسیدی هی که بین ما کی عاشق تره

چی‌شد یهو عوض شدی که همه چیز از قبل بدتره

رفتی ازت یادگاری میمونه دلی که از غم پرپره

نه اینکه بگم دوست ندارم ، دارم

من انقدر درگیر تو بودم خودم رفته از یادم

من مثل چشم ضعیف میمونم، تارم

همیشه کنار تو بودم ، هیچ وقت نبودی همراهم

من شدم دریای بی امواج

که ساحلو بقل کرده

تو با من پروتز دلت میخواست

که پرتم کردی از دره

من از چشم تو میبینم

اکه عشق مرده تو قلبم

اکه چشمامو روت بستم

دارم میترسم از این من

منی که سرد و بی روحم

همینی که الان هستم

میگن جالبه ها این آدم ها برای بارش بارون لحظه شماری میکنند
اما وقتی بارون میباره با چتر میرن تو خیابون یا از سرما گلایه میکنند
طوفان زده به قلبم گرد و خاک پره دورم
زخمیه همه جونم هم روحم هم عقلم
از دست رفته دیگه من تو شلوغی آرومم
نمیشناسم خودم رو من با یه غریبه همخونم
با خودم تو جنگم و خودم شکوندم قلبمو
با خودم حرف میزنم نمیفهمم حرفمو
من زیادی خوب بودم یکی بیاد بد بودنو یادم بده
هر کی اومد یه زخم رو دلم گذاشت آخه چقدر بشکنه یه آدم دلش
رو لبم خنده ولی این دله ماتم زده دل خوش نیست
نمیدونم چمه انگار به کل باغ من آفت زده
گرفته کل جونمو بازم غمت درد من زیاد ولی طاقت کمه
تو تنهاییم خودم پشت خودم بودم که این دلتنگیا روی دلم تاول زده
از خودم گذشتم اما از تو نه من فقط خوبتو میخوام
حتی با غیر خودم

خیلی سال گذشت و من هنوز به تو فکر میکنم

فاصله کاری نکرد دوریتو باور کنم

بعد تو هیشکی ندید یه روز و زندگی کنم

اونی که دستاتو گرفت قدر من دوست نداشت

هیشکی به اندازه من این عشق و باور نداشت

نمی دونی که رفتند چه داغی رو قلبم گذاشت

نگو خوشبختی با اون نگو میمیره برات

اخه حال بدتو داره لو میده چشات

فکر نکن که قلب من یک لحظه این روز و بخواد

دل ندارم که تورو توی این حال ببینم

با اینکه حال بدمو همه رو از تو دارم

من دیونه هنوز هنوزم دوست دارم

همش میگفتم که شاید اتفاقی ببینمت

انقدر عوض شدی یه بار دیدمتو نشناختمت

هیچوقت نفهمیدی که من از ته دل میخواستمت

مگه فراموشم شدی حتی برای یک نفس

تو اتاق خواب من هنوز عکسای تو هست

با اینکه با دستای تو دلم هزار دفعه شکست