‏گرفتی از من هر چی داشتم

‏دردی که با رفتنت بزرگ شد

‏من اسمشو گندم گذاشتم

‏گندم که بیدونه نمیشه

‏پرنده بی لونه نمیشه

‏وقتی که قلبش جلد میشه

‏هیچ جا براش خونه نمیشه

‏من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد

‏به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد

‏من بغض کردم دل آسمون بارید

‏انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری

‏من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد

‏به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد

‏من بغض کردم دل آسمون بارید

‏انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری

‏می‌بینی این غمی که پیر زد تو خونمه

‏صدای ضربه‌های ریز استخونمه

‏برای این غمای کهنه من جوونم حیف

‏اینی که داره می‌ره ساده آره جونمه

‏این روزا خنده‌هامم خنده‌داره سرده

‏تموم فصلامم خزون و برگ زرده

‏این استخواره قلبو تیکه پاره می‌کنه

‏دلم تو کوچه مثل قلب تو رهگرده