عشقت پیشت بشینه

یه دل سیر نگاش کنی

تا که دلت آروم بگیره

میگن تاثیر داره

سرت منت بزاره

موقع خوابش شبا

سرش رو شونت بزاره

چیه این عشق میکنه دیونه آدم عاقلو

چیه این عشق میده جواب دلی که شکسترو

میشه فقط مرهم زخمای اونی چشاشوبست

چیه این عشق

توی آسمون چشمات

یه بغل ستاره داری

چقدر خوبه که هستی

منو تنها نمیزاری

عذاب نبینمت

چقدر خوبه بودنت

چقدر خوبه لحظه

کنار من رسیدنت

گفتم نرو مرگ مه‌

ولی چه راحت‌

شکستی تو قلبمه‌

کُنج‌ اتاقم‌

بدونه‌ تو سختمه

آهای‌ نامرد

به کی بگم‌ دردمه

استوریده دیدم

بلند‌ شده موهاد‌

خط چش سیاه

چقدر بشد‌  میاد

هَشتک‌ تنهایی

زیر‌ عکساده

بگو دس کیه ؟

الان‌ تو دستاده

چه‌ پوچه  سرنوشتم

بی وفا بی  عشقم

آسمانم‌ سقوط کرد

پرنده‌ی عشقمان‌ مرد

تنیا صاحب‌ قلبم‌

احساسم و بازی گرد

دل و دل ری‌ نیاشت‌

ای خواوه‌ درو‌ع‌ بی

آینه  فروشه

شهره  کوریل‌ بیم

صدای گیر‌ی‌ شویله مه

تا اوج آسمان‌‌چو

مگر خدا‌ کاری‌ بکی

گیانم‌ دره  و دس چو‌

یه شو و پشت‌ فرمان

وسط‌ یه خیاوان‌

ای آهنگه بیدد‌

و مرز خاطراتمان‌

استوریده دیدم

بلند‌ شده موهاد‌

خط چش سیاه

چقدر بشد‌  میاد

هَشتک‌ تنهایی

زیر‌ عکساده

بگو دس کیه ؟

الان‌ تو دستاده

قلبمو گرفتی بدجوری تو مشتت

باهام نامهربونی ولی عزیز جونی

من باهات ندارم مشکل

من نباشم کی میشینه پا همه در دو دلات

کی دلش میره واسه اشک چشات

کی میخوادت با همه بچگیات

قشنگی مثل ماه تو اسمون

کنار هم میشع خوب حالمون

نگیری فاصله مجنون میشم

به چشمای ت من بدجور پیلم

نمیخوام جای تو هیشکی بیاد

میشینه به دلم اون خنده هات

تو تک ستارمی تو اسمون اره دوست دارم خیلی زیاد

میرقصه موهات توی باد حواسم پرت شد به کارااات

هوا سر تر شد من بقل کن باااز

من نباشم کی میشینه پا همه در دو دلات

کی دلش میره واسه اشک چشات

کی میخوادت با همه بچگیات

قشنگی مثل ماه تو اسمون

کنار هم میشع خوب حالمون

نگیری فاصله مجنون میشم

به چشمای ت من بدجور پیلم

نمیخوام جای تو هیشکی بیاد

میشینه به دلم اون خنده هات

تو تک ستارمی تو اسمون اره دوست دارم خیلی زیاد

سفری از یک بند به بند دگر

ته یک قطار به سمت عدم

نیم نگاهی به بیرون اب درخت

جاده ای تنها در دل جنگل

راهی از راه های دور و دراز

ماه می اید و می آیم باز

پی گرمای نسیم نفس هایت

از ته چاه چاله ای دیدم

از غروبی به رنگ موهایت

مشت میکوبم تا ببینم باز

سرمه ای از کبود چشم هایت

واژه واژه باز میخواندم و تو

کودکانه داشتی اشک میریختی

لگدی زد به در نگهبان شب و

رختی از دل که بر نمیبندی

امشب از ناله های هم بندان

همه ی جمع تا صبح بیدارند

قدمی زیر نور ماه باید زد

اگر این زخم های کهنه بگذارند

از ته چاه چاله ای دیدم

از غروبی به رنگ موهایت

مشت میکوبم تا ببینم باز

سرمه ای از کبود چشم هایت

ناگهان حرف ها اینجا

خبر از صلح میدهند این بار

همه خوشحال به سمت وطن

من ولی توی شکم و اما

ترسم از لحظه ی فراموشی است

شاید اینبار چاره تنهایی است

شاید اینبار پس از اسارت من

چاره ام درد و آه و خاموشیست

تا تموم عشقمو به پات بریزم

با چشات دل می بری، ماه قشنگم

کلی حرف داره واست این دل تنگم

توی دنیا مثل تو اصلا ندیدم

وقتای بی تو فقط از خواب پریدم

چشات رنگ یه دریاس

نگات واسم یه رویاس

بمون پیشم عزیزم

بمون تا دنیا دنیاس

میخوام بارون بباره

دلم بد بی قراره

به جز عاشق شدن که

آخه راهی نداره

ماهری توو دلبری ، کم نمیاری

واسه ی من که اصن کم نمیذاری

عاشقی کردم توو دریای نگاهت

قلبمو باختم به اون صورت ماهت